In mijn zoektocht naar ideaal leiderschap zegt een musicus mij het volgende: “In een orkest zitten altijd een aantal informele leiders, mensen met visie, met idealen en met gezag. Als die mensen op één lijn zitten met de dirigent, nou, sterker nog, soulmates zijn, dán haalt het orkest topniveau”.
Mathieu Weggeman (2007) heeft het over “collectieve ambitie”. Een mooi begrip. Samen hetzelfde nastreven, in hetzelfde geloven.
Als je idealen en waarden echt deelt met je collega's, dan voel je je verbonden aan je organisatie. Dan sta je niet alleen. En dan zal je inzet groot zijn. Om die verbondenheid te bereiken moet er veel gepraat worden. Over de organisatie, over het vak, over de doelen, over de essenties. Maar dat moet dan wel een “authentiek” gesprek zijn, een echt gesprek. De vraag moet zijn aan allen: wat vind jij nou echt belangrijk? En het antwoord van ieder individu doet er toe. De mensen moeten zich meer interviewend en nieuwsgierig opstellen dan stellend en overtuigend. Het moet al helemaal niet over macht gaan. En er moet niet gevlucht worden in algemeenheden. Juist de specificering en nuancering doen er toe. Er hoeft niet eens een “visiestuk” uit voort te komen. Na een goed gesprek onthoud je de opbrengst heus wel. Als je samen iets wezenlijks deelt, dan word je geraakt en dat vergeet je niet.
Als het in een organisatie lukt dit proces op gang te houden, dan haalt men topniveau. Dan kunnen er ook veel bureaucratische en controlerende mechanismes worden weggegooid. Dan werkt men vanuit vertrouwen.
Wat gaat er toch een energie verloren doordat mensen elkaar niet gevonden hebben. En wat wordt er toch weinig gevraagd.
Weg met de rituele missie- en visie“discussies”! Aandacht voor het echte gesprek!
